დაუსრულებელი სახლი

17 ნოე 2016

უძრავი ქონების მახასიათებლებზე მსჯელობისას, ჩვენს პირველ სტატიაში, მშენებლობის ხარისხზე ვისაუბრეთ, რადგან სიმტკიცე და საიმედოობა ჩვენი მომავალი საცხოვრებელი ბინის შერჩევის უმთავრესი კრიტერიუმია. როგორც ვნახეთ, ყველაზე მაღალ სიმტკიცეს მონოლითური მშენებლობა განაპირობებს. ამასთან, ნაგებობის სეისმომედეგობაც ძალიან იზრდება.

ამ სტატიაში გვინდა ვისაუბროთ ისევ მშენებლობასთან დაკავშირებულ, თითქოს და უცნაურ, მაგრამ რეალურ პრობლემაზე: ხარისხის შეფასებას აზრი არ ექნება, თუ თავად მშენებლობა ვერ დასრულდა. ეს მტკივნეული პრობლემა საქართველოსთვის, თბილისისთვის ნაცნობია და მის წინაშე, სამწუხაროდ, ჩვენი ბევრი თანამემამულე დგას. პრობლემების დიდი ნაწილი ჯერ ისევ გადაუჭრელია და არც სასიკეთო პერსპექტივა ჩანს. დაუსრულებელი მშენებლობები კი დედაქალაქის ცენტრალურ ნაწილშიც იწონებენ თავს.

ალბათ მართალია გამოთქმა, რომ „შეცდომებზე სწავლა“ ძალიან რთულია. თითქოს საკმაოდ ახლო წარსულის ცხოვრებისეული გაკვეთილი არ აღმოჩნდა საკმარისი: რაოდენ გასაკვირიც არ უნდა იყოს, მშენებარე პროექტების მიმართ ინტერესი კვლავ არსებობს. როგორც პროფესიულ ჟარგონზე ამბობენ, „ჰაერის შეძენის“ მსურველთა რიცხვი ისევ მაღალია.

ერთი მხრივ, კომპანიას, რომელიც მშენებლობას ახორციელებს, დაფინანსების მოზიდვა სჭირდება. ასეთ დროს, საუკეთესო გზა აღნიშნული დაფინანსების მომავალი მყიდველებისგან მიღებაა. სესხის ან მოზიდული ინვესტიციისგან განსხვავებით, ასეთი ფული უფასოა. გარდა ამისა, კომპანია დაგეგმილი შემოსავლის მიღებას თავიდანვე იწყებს. შეიძლება ითქვას, რომ კორპუსს, კომპანიასთან ერთად, მომავალი მაცხოვრებლებიც აშენებენ.

მეორე მხრივ, ვიდრე პროექტი მშენებარეა, კომპანიას დროის დიდი ფუფუნება აქვს. მას ძალიან „არ ეჩქარება“ ინვესტირებული თანხიდან მოგების მიღება და მზად არის მომხმარებლებს შესთავაზოს ისეთი მომხიბვლელი პირობები, როგორიცაა შიდა განვადება ან ერთიანი გადახდის შემთხვევაში, კიდევ უფრო მეტი სარგებელი, ფასდაკლებისა და სამომავლო ბონუსების სახით.

მოდით გავაანალიზოთ ეს ყველაფერი. თუ ბინა მოგვწონს, ამასთან არც რაციონალურად და სიფრთხილით შევხედავთ, ყველაფერი იმდენად მიმზიდველია, რომ გასაანალიზებელიც არაფერია. დავანებოთ თავი იმ ფაქტს, როგორ არის შეთავაზება შეფუთული, განვადება მართლა უპროცენტოა თუ არა და ა.შ. მთავარი აქ ფსიქოლოგიური ფაქტორია. მართლაც, რა სჯობს უპროცენტო შიდა განვადებას და დაბალ ფასს? არაფერი... ოღონდ იმ შემთხვევაში, თუ ყველაფერი კარგად წარიმართა. თუმცა ნამდვილად ასე იქნება? ხომ მივიღეთ ძალიან მწვავე გამოცდილება, რომელიც ამ რამდენიმე წლის წინ დაიწყო და შედეგები დღესაც აქტუალურია?

მაშინ ეს პროცესები მსოფლიო კრიზისმა განაპირობა, რომლის დაწყებამდე, ძალიან რთული იყო განვითარებული მოვლენების პროგნოზირება და ვითარება ისეთივე სტაბილური ჩანდა, როგორიც დღეს არის. დღევანდელი გარემოს სტაბილურობას კი ვალუტის კურსის ვარდნა მნიშვნელოვან საფრთხეს უქმნის. აქვე არ დაგვავიწყდეს, რომ მშენებლობისთვის საჭირო მასალების და თავად ბინის ფასებიც უცხოურ ვალუტაში განისაზღვრება.

ისევ სარისკო ეკონომიის საკითხთან მივდივართ.

ღირს კი რამდენიმე ათასი დოლარის ეკონომიის ან რამდენიმე კვადრატული მეტრით მეტი ფართის შეძენის გამო, საფრთხის ქვეშ დავაყენოთ, ჩვენი შრომით მოპოვებული, მთელი დანაზოგი?

სიახლეების გამოწერა
დახურვა